Eindelijk heb ik het, Fatima Morgana. Het staat op de DVD Herman van Veen – Carre 2000 die ik sinds gisteren thuis heb. Voordat ik straks moet werken ga ik nog er nog snel een paar keer naar kijken! 

Afgelopen weekend was ik in Vlissingen, even gezellig een weekendje naar mijn ouders. Ik ging met een trolley heen en werd zondag door mijn vader met de auto naar Rotterdam teruggebracht. Dat was wel nodig ook, want ik had niet alleen meer een trolley om mee te nemen, maar ook een laptop en twee paar laarzen! Mijn oude computer was erg aan vervanging, vooral het beeldscherm (tien jaar oud!) en mijn oma had een laptop gekocht die stond te verstoffen, dus 1+1=2. Het is wel even wennen, zo’n laptop, maar ook wel weer erg handig. In Vlissingen had ik een al een paar laarzen gekocht toen ik ook nog tegen leuke laarzen in Middelburg aanliep en die heb ik toen ook maar gekocht. Natuurlijk wel in de uitverkoop, anders was ik net iets te veel geld kwijt geweest. Dus pap en mam, bedankt voor het leuke weekend en pap, bedankt voor het thuisbrengen (en het vinden van mijn oorbel).

Af en toe heb ik vanuit het niets ineens een herinnering aan vroeger. Vaak zijn het leuek herinneringen zoals gisteren. Ik had het nummer get off my cloud van The Rolling Stones op m’n mp3-speler gezet, gewoon omdat het een onwijs lekker nummer is. Op de fiets richting Donner kwam het nummer voorbij en ik kreeg echt een enorme grijns op mijn gezicht, want daar was vanuit het niets zo’n herinnering. Ik zal een jaar of acht geweest zijn en ik zat met mijn ouders in de auto. Mijn vader had een bandje opstaan van The Rolling Stones wat ik toen al leuke muziek vond. We rijden op de Spuistraat en get off my cloud begint en ik begin lekker mee te zingen met mijn hoofd tussen de stoelen door. Totdat mijn vader keihard begint te lachen en aan mij vraagt wat ik aan het zingen ben. Nou gewoon wat The Rolling Stones ook zingen: hey you, havermoutpap! Toch? Stiekem ben ik er nog steeds van overtuigd dat ze dat zingen, ga zelf maar eens luisteren!

Vijf dagen geleden was ik jarig, 28 alweer. Soms lijkt het wel heel snel te gaan en komt het getal 30 angstvallig snel in de buurt. Niet dat het nou zo heel veel verschil zou maken, het is meer een gevoel denk ik. Vanaf dan zou alles moeten kloppen en voor mijn gevoel is het nog lang niet zover. Nadat ik gestopt was met mijn studie zag ik het al helemaal voor me: binnen anderhalf jaar klaar met makelaardij, aan de slag bij een leuk kantoor en zelf een perfect huisje kopen in Blijdorp. Maar ik ben en blijf altijd meer moe dan normaal omdat uitgerekend ik chronisch vermoeidheidssyndroom moest krijgen. Door die moeheid is het gewoon verdomd lastig om werken (nu ongeveer 30 uur per week) en te studeren voor examens die heel moeilijk zijn. Op dit moment lukt het me gewoon niet en daar baal ik echt enorm van! Dus niet over een half jaar klaar zijn en dat leuke huisje zit er voorlopig ook nog niet in. Terwijl ik zo graag wil verhuizen. Aan de andere kant, ik heb het prima naar mijn zin bij Donner, ik heb veel erg gezellige collega’s en ik vind vast binnenkort wel een ander leuk appartementje (als iemand tips heeft, ik hoor het graag!). En die droomprins komt vast ook wel snel langs op zijn witte paard, of gewoon op de fiets, dat lijkt me logischer. Ooit komt alles wel weer op z’n pootjes terecht. Tot die tijd doe ik gewoon waar ik gelukkig van word.